Ερευνητές εξάγουν ενέργεια από «μαύρη τρύπα» σε συνθήκες εργαστηρίου!

Σύνοψη

• Ερευνητές του ινστιτούτου CUNY ASRC επιβεβαίωσαν πειραματικά τη θεωρία του Sir Roger Penrose για την εξαγωγή ενέργειας από μαύρες τρύπες.
• Η πειραματική διάταξη δεν βασίστηκε σε μηχανική περιστροφή, αλλά σε ένα δακτυλιοειδές δίκτυο ηλεκτρονικών συντονιστών κατασκευασμένων από μεταϋλικά.
• Μέσω ταχύτατης διαμόρφωσης των ιδιοτήτων στον χώρο και τον χρόνο, επετεύχθη «συνθετική περιστροφή» ραδιοκυμάτων που υπερβαίνει τα μηχανικά όρια.
• Τα ραδιοκύματα άντλησαν ενέργεια από το σύστημα και ενισχύθηκαν σημαντικά, αποδεικνύοντας στην πράξη το θεωρητικό μοντέλο Penrose-Zel’dovich.
• Τα ευρήματα της έρευνας αναμένεται να εφαρμοστούν στις μελλοντικές ασύρματες τηλεπικοινωνίες (6G) και την κβαντική οπτική.

Η δυνατότητα άντλησης ενέργειας από τα πλέον ακραία και καταστροφικά αντικείμενα του Σύμπαντος αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της σύγχρονης αστροφυσικής. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσίευση στο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό Nature, ομάδα ερευνητών από το Advanced Science Research Center του City University of New York (CUNY ASRC), κατόρθωσε να αναπαραγάγει τη δυναμική αυτών των κοσμικών φαινομένων στο ελεγχόμενο περιβάλλον του εργαστηρίου. Χρησιμοποιώντας καινοτόμα μεταϋλικά και ραδιοκύματα, η ερευνητική ομάδα κατάφερε να αποδείξει πως η ενίσχυση κυμάτων μέσω της αλληλεπίδρασής τους με περιστρεφόμενα συστήματα είναι απολύτως εφικτή.

Πώς λειτουργεί ο μηχανισμός Penrose για την εξαγωγή ενέργειας;

Ο μηχανισμός Penrose (1969) περιγράφει πώς ένα σωματίδιο που εισέρχεται στην εργόσφαιρα μιας περιστρεφόμενης μαύρης τρύπας μπορεί να διασπαστεί. Ένα τμήμα του απορροφάται, ενώ το άλλο διαφεύγει στο Διάστημα αντλώντας κινητική ενέργεια από την ίδια την περιστροφή του κοσμικού σώματος, αποδίδοντας τελικά περισσότερη ενέργεια από την αρχική.

Η θεωρία αυτή στηρίζεται στη δομή μιας περιστρεφόμενης μαύρης τρύπας. Γύρω από τον ορίζοντα γεγονότων, υπάρχει μια περιοχή που ονομάζεται εργόσφαιρα και μέσα σε αυτήν, η μάζα και η ταχύτητα της μαύρης τρύπας είναι τόσο μεγάλες που προκαλούν μια βίαιη στρέβλωση και παρασέρνουν τον ίδιο τον χωροχρόνο (φαινόμενο frame-dragging). Κάθε αντικείμενο ή σωματίδιο που βρίσκεται εκεί, αναγκάζεται να ακολουθήσει την περιστροφή, ανεξάρτητα από τη δική του αρχική κινητική κατάσταση.

Λίγα χρόνια μετά τη διατύπωση του Penrose, το 1971, ο φυσικός Yakov Zel’dovich προχώρησε τον συλλογισμό ένα βήμα παραπέρα. Προέβλεψε ότι δεν χρειάζονται απαραίτητα σωματίδια. Ακόμα και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, εάν αλληλεπιδράσουν με ένα αντικείμενο το οποίο περιστρέφεται με ασύλληπτες ταχύτητες, μπορούν να απορροφήσουν μέρος της περιστροφικής ενέργειας και να ενισχυθούν. Η φυσική αυτή αρχή παρέμενε αυστηρά θεωρητική, καθώς η κατασκευή ενός μακροσκοπικού αντικειμένου ικανού να περιστραφεί σε τέτοιες ταχύτητες στο εργαστήριο, χωρίς να διαλυθεί λόγω φυγόκεντρων δυνάμεων, υπερβαίνει τις δυνατότητες της μηχανικής.

Ποια διάταξη χρησιμοποίησε το CUNY για τη συνθετική περιστροφή;

Οι ερευνητές του CUNY κατασκεύασαν ένα δακτυλιοειδές κύκλωμα ηλεκτρονικών συντονιστών όπου αντί για μηχανική κίνηση, το σύστημα μεταβάλλει τις ιδιότητες του στον χώρο και τον χρόνο με αστραπιαία ταχύτητα. Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα αντιλαμβάνονται τη διάταξη ως αντικείμενο που περιστρέφεται με ασύλληπτες ταχύτητες, επιτρέποντας την άντληση και την ενίσχυση της ενέργειάς τους.

Η διαχείριση αυτού του τεχνικού αδιεξόδου απαιτούσε την εγκατάλειψη της παραδοσιακής κινηματικής. Αντί να προσπαθήσει να περιστρέψει μηχανικά έναν κύλινδρο, η ερευνητική ομάδα δημιούργησε ένα ηλεκτρονικό μοντέλο «συνθετικής περιστροφής» χωρίς κινούμενα μέρη. Ωστόσο, μέσω διαδοχικής και απόλυτα συγχρονισμένης ενεργοποίησης και απενεργοποίησης ηλεκτρονικών ιδιοτήτων κατά μήκος του δακτυλίου, παράγεται ένα μοτίβο που κινείται με ακραίες ταχύτητες.

Για να αναλύσουν τα αποτελέσματα, οι φυσικοί εφάρμοσαν τη θεωρία Floquet, το ίδιο μαθηματικό πλαίσιο που εξηγεί τα φαινόμενα συντονισμού σε περιοδικά συστήματα. Όπως όταν δίνουμε διαδοχικές ωθήσεις σε μια κούνια στο ακριβές σημείο της ταλάντωσής της για να αυξήσουμε το πλάτος της κίνησης, έτσι και τα ραδιοκύματα αντλούν ενέργεια κλασματικά από τις ταχύτατες εναλλαγές συχνοτήτων του συνθετικού πεδίου περιστροφής.

«Ουσιαστικά, τα κύματα που διαθέτουν τα κατάλληλα χαρακτηριστικά αλληλεπίδρασαν με το σύστημα, απορρόφησαν την ενέργεια της συνθετικής περιστροφής και ενισχύθηκαν, αναπαράγοντας με απόλυτη ακρίβεια τη βασική φυσική του μηχανισμού Penrose-Zel’dovich», δήλωσε ο ερευνητής Hady Moussa. Αυτή η προσέγγιση καταρρίπτει τα όρια της ταχύτητας του φωτός όσον αφορά την αντιληπτή (φαινόμενη) κίνηση, παρέχοντας ένα ασφαλές πλαίσιο δοκιμών για αστροφυσικά μοντέλα.

Ποιες είναι οι τεχνολογικές εφαρμογές της ανακάλυψης;

Η ικανότητα ενίσχυσης κυμάτων μέσω συνθετικής περιστροφής ανοίγει νέους δρόμους στην ανάπτυξη τηλεπικοινωνιακών δικτύων 6G, την κβαντική πληροφορική και τα συστήματα οπτικής μετάδοσης δεδομένων. Η διαχείριση της συμπεριφοράς του φωτός και των ραδιοκυμάτων με αυτόν τον τρόπο επιτρέπει δραστική μείωση των απωλειών ενέργειας σε κρίσιμες βιομηχανικές και δικτυακές υποδομές.

Η έρευνα, η οποία χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών (NSF), δεν περιορίζεται αποκλειστικά στη βασική θεωρητική φυσική. Η μετατροπή ενός ακίνητου ηλεκτρονικού κυκλώματος σε γεννήτρια ενίσχυσης ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων έχει άμεσο αντίκτυπο στη φωτονική και τον ασύρματο εξοπλισμό. Με την εφαρμογή των ίδιων αρχών σε κβαντικές πλατφόρμες και οπτικά συστήματα μεταφοράς δεδομένων, οι κατασκευαστές μικροεπεξεργαστών και τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού αποκτούν ένα νέο εργαλείο για τον πολλαπλασιασμό του σήματος χωρίς την ανάγκη χρήσης εξαιρετικά ενεργοβόρων, παραδοσιακών ενισχυτών.