Η Ρωσία εκτόξευσε δοκιμαστικά τον «ισχυρότερο πύραυλο στον κόσμο» με εμβέλεια 35.000 km!

Σύνοψη

• Η Ρωσία πραγματοποίησε νέα δοκιμαστική εκτόξευση του υπερβαρέος διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου (ICBM) RS-28 Sarmat, τον οποίο το ΝΑΤΟ κωδικοποιεί ως SS-X-30 “Satan II”.
• Το σύστημα ενσωματώνει κινητήρες υγρού καυσίμου, έχει ικανότητα μεταφοράς ωφέλιμου φορτίου 10 τόνων και η εμβέλεια του ξεπερνά τα 35.000 χιλιόμετρα.
• Ο πύραυλος λειτουργεί ως φορέας για το υπερηχητικό όχημα ολίσθησης (HGV) Avangard, το οποίο επιτυγχάνει ταχύτητες Mach 27 (περίπου 33.000 χλμ/ώρα) κατά την επανείσοδο.
• Αντικαθιστά τα παλαιότερα σοβιετικά συστήματα R-36M2 Voyevoda, με σχεδιασμό ειδικά προσαρμοσμένο για την παράκαμψη της σύγχρονης αμερικανικής και ευρωπαϊκής αντιπυραυλικής άμυνας (BMD).

Η ρωσική στρατιωτική βιομηχανία προχώρησε σε μία ακόμη δοκιμαστική πτήση του διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου RS-28 Sarmat. Οι επίσημες δηλώσεις του Ρώσου προέδρου περιγράφουν το σύστημα ως τον ισχυρότερο πύραυλο παγκοσμίως, τονίζοντας την ικανότητα του να διαπερνά τα υφιστάμενα δίκτυα αντιπυραυλικής προστασίας. Πέρα από τις πολιτικές δηλώσεις, το τεχνολογικό και μηχανικό υπόβαθρο του προγράμματος Sarmat, καθώς και των συνοδευτικών οπλικών συστημάτων όπως το Avangard και το Burevestnik, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κατανόηση της σύγχρονης αεροδιαστημικής στρατιωτικής μηχανικής.

Η μετάβαση από τα συστήματα του Ψυχρού Πολέμου σε πλατφόρμες νέας γενιάς απαιτεί την επίλυση περίπλοκων προβλημάτων στους τομείς της πρόωσης, της θερμοδυναμικής και της καθοδήγησης.

Τι είναι ο διηπειρωτικός πύραυλος RS-28 Sarmat;

Ο RS-28 Sarmat, γνωστός στο ΝΑΤΟ ως SS-X-30 Satan II, είναι ένας ρωσικός υπερβαρύς διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος (ICBM) υγρού καυσίμου. Διαθέτει εμβέλεια άνω των 35.000 χιλιομέτρων, μεταφέρει ωφέλιμο φορτίο 10 τόνων και σχεδιάστηκε για την αντικατάσταση των σοβιετικών πυραύλων R-36M2 Voyevoda, εισάγοντας ικανότητες υποτροχιακής πτήσης.

Η αρχιτεκτονική του RS-28 Sarmat βασίζεται σε προηγμένους κινητήρες υγρού καυσίμου, πιθανότατα αναβαθμισμένες εκδόσεις του κινητήρα RD-274. Η επιλογή του υγρού καυσίμου (συνήθως ασύμμετρη διμεθυλυδραζίνη και τετροξείδιο του αζώτου) επιτρέπει την παραγωγή τεράστιας ώθησης, αναγκαίας για την ανύψωση των 208 τόνων της συνολικής μάζας του πυραύλου. Σε αντίθεση με τους πυραύλους στερεού καυσίμου, οι οποίοι είναι ταχύτεροι στην προετοιμασία εκτόξευσης, τα συστήματα υγρού καυσίμου υπερτερούν στην ικανότητα μεταφοράς βαρέων φορτίων.

Το ωφέλιμο φορτίο των 10 τόνων επιτρέπει στο Sarmat να μεταφέρει πολλαπλές ανεξάρτητα στοχεύσιμες κεφαλές επανεισόδου (MIRVs – Multiple Independently targetable Reentry Vehicles). Αναλυτές εκτιμούν ότι μπορεί να φιλοξενήσει από 10 βαριές έως 15 ελαφρύτερες κεφαλές, σε συνδυασμό με συστήματα παραπλάνησης που έχουν σχεδιαστεί για να προκαλούν κορεσμό στα ραντάρ της εχθρικής αεράμυνας. Επιπλέον, το σύστημα υποστηρίζει την τεχνική FOBS (Fractional Orbital Bombardment System). Η συγκεκριμένη προσέγγιση επιτρέπει στον πύραυλο να εισέλθει σε χαμηλή γήινη τροχιά και να προσεγγίσει τον στόχο του από απρόβλεπτες κατευθύνσεις, όπως πάνω από τον Νότιο Πόλο, παρακάμπτοντας τα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης που εστιάζουν κυρίως στο βόρειο ημισφαίριο.

Πώς λειτουργεί η τεχνολογία υπερηχητικής ολίσθησης Avangard;

Το σύστημα Avangard είναι ένα υπερηχητικό όχημα ολίσθησης (HGV) που ενσωματώνεται στον πύραυλο Sarmat. Μετά την αποκόλληση του στην ανώτερη ατμόσφαιρα, το όχημα εκτελεί απρόβλεπτους αεροδυναμικούς ελιγμούς με ταχύτητες που αγγίζουν τα Mach 27 (33.000 χλμ/ώρα), καθιστώντας τον υπολογισμό της βαλλιστικής του τροχιάς εξαιρετικά δύσκολο.

Η μηχανική πρόκληση του Avangard εντοπίζεται στην κατασκευή υλικών ικανών να αντέξουν τις ακραίες θερμοκρασίες που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια της υπερηχητικής πτήσης εντός της ατμόσφαιρας. Όταν ένα σώμα κινείται με ταχύτητα Mach 27, η τριβή και η συμπίεση του αέρα δημιουργούν πλάσμα γύρω από το σκάφος, με θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 2.000 βαθμούς Κελσίου. Για την προστασία του, το Avangard απαιτεί εξωτικά σύνθετα υλικά, πιθανότατα ενισχυμένα με ανθρακονήματα και κεραμικές μήτρες.

Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές κεφαλές (RVs) που ακολουθούν μια προβλέψιμη παραβολική τροχιά ελεύθερης πτώσης, το Avangard “σερφάρει” στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας (περίπου στα 50-100 χιλιόμετρα υψόμετρο). Η δυνατότητά του να αλλάζει απότομα πορεία ακυρώνει τους υπολογιστικούς αλγορίθμους των αναχαιτιστικών πυραύλων (όπως οι SM-3 ή οι THAAD), οι οποίοι βασίζονται στην ακριβή πρόβλεψη του σημείου συνάντησης. Παράλληλα, το περίβλημα πλάσματος απορροφά τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, μειώνοντας δραματικά το ίχνος ραντάρ (RCS) του οχήματος.

Το σύστημα Burevestnik: Πυρηνική πρόωση και προκλήσεις

Ο Burevestnik (Skyfall κατά το ΝΑΤΟ) είναι ένας υπό ανάπτυξη πύραυλος κρουζ, ο οποίος χρησιμοποιεί έναν μικροσκοπικό πυρηνικό αντιδραστήρα για την πρόωσή του. Η τεχνολογία αυτή προσφέρει θεωρητικά απεριόριστη εμβέλεια, επιτρέποντας στον πύραυλο να παραμένει στον αέρα για ημέρες και να επιτίθεται από μη αναμενόμενες γωνίες.

Ο πυρήνας της λειτουργίας του Burevestnik βασίζεται στην αρχή του πυρηνικού ramjet. Ενώ οι συμβατικοί πύραυλοι κρουζ αναφλέγουν χημικά καύσιμα για να θερμάνουν τον αέρα, το σύστημα αυτό χρησιμοποιεί τη θερμότητα της πυρηνικής σχάσης. Ο αέρας εισέρχεται από το μπροστινό μέρος, θερμαίνεται ραγδαία περνώντας μέσα ή γύρω από τον ενεργό πυρήνα του αντιδραστήρα, διαστέλλεται και εξωθείται από το πίσω μέρος, παράγοντας ώθηση.

Η τεχνολογία αυτή δοκιμάστηκε αρχικά τη δεκαετία του 1960 από τις ΗΠΑ (Πρόγραμμα Pluto), αλλά εγκαταλείφθηκε λόγω των ανυπέρβλητων περιβαλλοντικών και μηχανικών κινδύνων. Επειδή ο αέρας έρχεται σε άμεση επαφή με τα ραδιενεργά υλικά, ο πύραυλος αφήνει πίσω του ένα θανατηφόρο ίχνος ραδιενεργών ισοτόπων. Επιπλέον, η κατασκευή ενός αντιδραστήρα αρκετά μικρού και ελαφρού για να χωρέσει σε πύραυλο κρουζ, ο οποίος να αντέχει ταυτόχρονα στις δονήσεις της πτήσης, αποτελεί έναν εφιάλτη για την επιστήμη των υλικών.

*Μπορείτε πλέον να προσθέσετε το Techgear.gr ως Προτιμώμενη Πηγή ενημέρωσης για τις αναζητήσεις σας στο Google Search!