Η NASA μας δείχνει με ποιον τρόπο επικοινωνεί σε απόσταση 25 δισ. χιλιομέτρων!

Για πρώτη φορά, το Deep Space Network της NASA, το οποίο επικοινωνεί με το θρυλικό διαστημικό σκάφος Voyager 1 της υπηρεσίας, έστρεψε και τις έξι μεγάλες κεραίες του Deep Space Communication Complex της Μαδρίτης προς το διαστημικό σκάφος. Ο συνδυασμός των κεραιών μεταξύ τους, γνωστός και ως “συστοιχία”, επιτρέπει στη NASA να δημιουργήσει μια μεγαλύτερη συνολικά κεραία και να λαμβάνει ολοένα και πιο μακρινά σήματα από το Voyager 1, ένα σκάφος που βρίσκεται σε απόσταση πάνω από 25 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, και συνεχίζει να απομακρύνεται. Σήμερα ήδη, οι μηχανικοί χρειάζονται μια συστοιχία πέντε κεραιών για να συλλέξουν πρωτοφανή δεδομένα από ένα όργανο του Voyager.

Τα Voyager 1 και 2, που εκτοξεύτηκαν το 1977, έχουν φύγει από την επιρροή του Ήλιου και είναι τα μόνα ανθρώπινα σκάφη που έχουν εισέλθει στο διαστρικό χώρο. Έτσι, τα δεδομένα που επιστρέφουν είναι ανεκτίμητης αξίας. Το όργανο που απαιτεί έξι κεραίες, το Plasma Wave System (PWS), ανιχνεύει το διαστρικό αέριο από το οποίο περνούν τα σκάφη.

Καθώς το Voyager απομακρύνεται περισσότερο, θα χρειάζονται έξι κεραίες. Τα επιστημονικά δεδομένα που επιστρέφουν τα Voyager αποκτούν μεγαλύτερη αξία όσο απομακρύνονται από τον Ήλιο, οπότε σίγουρα μας ενδιαφέρει να διατηρήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα επιστημονικά όργανα σε λειτουργία για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Το Deep Space Network της NASA, ή DSN, αποτελείται από τρεις διαφορετικές τοποθεσίες που βρίσκονται κατανεμημένες γύρω από τη Γη, επιτρέποντας σε διαφορετικές αποστολές να συνδεθούν με το δίκτυο (επί του παρόντος υποστηρίζει πάνω από 40 διαστημικές προσπάθειες). Βρίσκονται στο Barstow της Καλιφόρνια, κοντά στη Μαδρίτη της Ισπανίας και κοντά στην Καμπέρα της Αυστραλίας. “Η Μαδρίτη είναι το μοναδικό συγκρότημα επικοινωνίας για το βαθύ Διάστημα που διαθέτει σήμερα έξι λειτουργικές κεραίες (τα άλλα δύο συγκροτήματα έχουν από τέσσερις). Κάθε συγκρότημα αποτελείται από μία κεραία 70 μέτρων και αρκετές κεραίες 34 μέτρων“, εξήγησε η υπηρεσία.

Τα διαστημικά σκάφη Voyager, που πλησιάζουν τον μισό αιώνα λειτουργίας, μπορούν ενδεχομένως να επιστρέψουν πρωτοφανή επιστημονικά δεδομένα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2030, όταν εξαντλήσουν τα πεπερασμένα αποθέματα πυρηνικών καυσίμων τους. Ωστόσο, στον διαστρικό χώρο ελλοχεύει και μια άλλη απειλή: η επιβλαβής ακτινοβολία που ονομάζεται γαλαξιακή κοσμική ακτινοβολία. Αυτά τα σωματίδια υψηλής ταχύτητας, πολλά από τα οποία δημιουργούνται από δραματικές εκρήξεις άστρων που ονομάζονται υπερκαινοφανείς, μπορούν να βάλουν φρένο στη μνήμη των Voyagers ή να προκαλέσουν μόνιμη βλάβη στους γερασμένους υπολογιστές (κάτι που μπορεί να συνέβη πρόσφατα).