Το νέο παιχνίδι των κροίσων της Σίλικον Βάλεϊ: Όταν οι μεγιστάνες της τεχνολογίας «σκοτώνουν» ο ένας τον άλλον για διασκέδαση

Η νέα διαδικτυακή σειρά «Mafia the Game» συγκεντρώνει τα πιο γνωστά ονόματα της αμερικανικής τεχνολογικής βιομηχανίας γύρω από ένα μεγάλο κυκλικό τραπέζι.

Σε μια περίοδο όπου η τεχνητή νοημοσύνη αναδιαμορφώνει την οικονομία, δημιουργεί νέες αυτοκρατορίες δισεκατομμυρίων δολαρίων και μετατρέπει τους ιδρυτές τεχνολογικών εταιρειών σε πρόσωπα με επιρροή συγκρίσιμη με εκείνη πολιτικών ηγετών, μια από τις πιο ισχυρές ομάδες της Σίλικον Βάλεϊ αποφάσισε να παρουσιάσει τον εαυτό της στο κοινό με έναν απρόσμενο τρόπο. Όχι μέσα από συνεντεύξεις για το μέλλον της ανθρωπότητας, όχι μέσω συνεδρίων για την τεχνητή νοημοσύνη ή παρουσιάσεων νέων προϊόντων, αλλά μέσα από ένα παιχνίδι εξαπάτησης, υποψίας και εικονικών δολοφονιών.

Η νέα διαδικτυακή σειρά «Mafia the Game», που δημιουργήθηκε από το επενδυτικό ταμείο Founders Fund του Πίτερ Τιλ, συγκεντρώνει μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα της αμερικανικής τεχνολογικής βιομηχανίας γύρω από ένα μεγάλο κυκλικό τραπέζι, όπου καλούνται να εντοπίσουν ποιοι από τους παίκτες ανήκουν στη μυστική «μαφία» προτού εξοντωθούν ένας προς έναν. Πρόκειται για μια κινηματογραφημένη εκδοχή του κλασικού επιτραπέζιου παιχνιδιού κοινωνικής εξαπάτησης, γνωστού εδώ και δεκαετίες σε φοιτητικές εστίες, κατασκηνώσεις και βραδιές φίλων, η οποία τώρα μετατρέπεται σε θέαμα με πρωταγωνιστές ανθρώπους που διαχειρίζονται εταιρείες αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η βασική ιδέα του παιχνιδιού

Η βασική ιδέα του παιχνιδιού είναι απλή. Μια μικρή ομάδα παικτών ορίζεται κρυφά ως μέλη της «μαφίας», ενώ οι υπόλοιποι αποτελούν τους «πολίτες». Κατά τη διάρκεια της νύχτας η μαφία επιλέγει ποιον θα «σκοτώσει», ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας όλοι προσπαθούν να ανακαλύψουν ποιοι είναι οι ένοχοι μέσα από συζητήσεις, κατηγορίες, ψέματα και μπλόφες. Η επιτυχία δεν βασίζεται στην τύχη αλλά στην ικανότητα χειραγώγησης, παρατήρησης και ανάγνωσης της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Η σειρά αποτελεί προσωπικό εγχείρημα του Πίτερ Τιλ

Στη νέα εκδοχή του παιχνιδιού, οι «νεκροί» δεν αποχωρούν απλώς από το τραπέζι. Οι θάνατοί τους περιγράφονται με θεατρικό τρόπο. Ο διευθύνων σύμβουλος της Figma, Ντίλαν Φιλντ, παρουσιάζεται ως θύμα που βρέθηκε γεμάτο σφαίρες στο υπόγειό του. Ο ιδρυτής της αμυντικής εταιρείας Anduril, Πάλμερ Λάκι, λιθοβολείται μέχρι θανάτου. Ο επικεφαλής της OpenAI, Σαμ Άλτμαν, «διαμελίζεται». Πρόκειται φυσικά για φανταστικά σενάρια, αλλά η υπερβολή και η θεατρικότητα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του concept.

Η σειρά αποτελεί προσωπικό εγχείρημα του Πίτερ Τιλ και της ομάδας του Founders Fund, ενός από τα πιο ισχυρά επενδυτικά κεφάλαια της Σίλικον Βάλεϊ. Ο Τιλ, συνιδρυτής της PayPal και ένας από τους πρώτους επενδυτές του Facebook, έχει εξελιχθεί σε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές του τεχνολογικού κόσμου. Εδώ και χρόνια θεωρείται ο άτυπος πατριάρχης ενός δικτύου επιχειρηματιών, επενδυτών και πολιτικών προσώπων που διαμορφώνουν σημαντικό μέρος της σύγχρονης αμερικανικής τεχνολογικής ατζέντας.

Την παρουσίαση της σειράς έχει αναλάβει ο Μάικ Σολάνα, επικεφαλής μάρκετινγκ του Founders Fund και ιδρυτής του Pirate Wires. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο στόχος δεν είναι απλώς η ψυχαγωγία, αλλά η αποκάλυψη της ανθρώπινης πλευράς των πρωταγωνιστών της τεχνολογίας.

«Ο τρόπος με τον οποίο γνωρίζεις πραγματικά κάποιον είναι να τον παρακολουθείς υπό πίεση, με περιορισμένες πληροφορίες, να προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει γύρω του», εξηγεί. Κατά τη δική του άποψη, ένα παιχνίδι στρατηγικής μπορεί να αποκαλύψει περισσότερα για την προσωπικότητα ενός επιχειρηματία από μια συμβατική συνέντευξη.

Το εγχείρημα έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Σίλικον Βάλεϊ επενδύει ολοένα περισσότερο στα δικά της μέσα ενημέρωσης. Τα τελευταία χρόνια, επενδυτικά κεφάλαια και τεχνολογικές εταιρείες έχουν χρηματοδοτήσει podcasts, διαδικτυακές εκπομπές και media startups που λειτουργούν παράλληλα με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Η OpenAI εξαγόρασε πρόσφατα το τεχνολογικό δίκτυο TBPN, ενώ η Andreessen Horowitz επένδυσε στην εταιρεία μέσων MTS, συντομογραφία του «Monitoring the Situation». Η παραγωγή ψυχαγωγικού περιεχομένου αποτελεί πλέον κομμάτι της στρατηγικής δημοσίων σχέσεων της τεχνολογικής ελίτ.

Οι παίκτες ανταλλάσσουν κατηγορίες, πειράγματα και αστεία

Η πρώτη σκηνή του «Mafia the Game» εκτυλίσσεται στο ιστορικό Tosca Cafe του Σαν Φρανσίσκο, έναν χώρο με ιδιαίτερο συμβολισμό για τον κόσμο της τεχνολογίας. Εκεί συναντιούνται οι παίκτες πριν μεταφερθούν στο τραπέζι του παιχνιδιού. Η επιλογή της τοποθεσίας μόνο τυχαία δεν είναι. Το καφέ συνδέεται ιστορικά με την περίφημη «PayPal Mafia», την άτυπη ομάδα πρώην στελεχών της PayPal που περιλαμβάνει προσωπικότητες όπως ο Πίτερ Τιλ και ο Ριντ Χόφμαν και η οποία έχει διαμορφώσει μεγάλο μέρος της σύγχρονης τεχνολογικής βιομηχανίας.

Καθώς εξελίσσεται το παιχνίδι, οι παίκτες ανταλλάσσουν κατηγορίες, πειράγματα και αστεία. Σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές, ο Τρέι Στίβενς, συνεταίρος του Founders Fund και συνιδρυτής της Anduril, επιτίθεται φιλικά στον Μπράιαν Τζόνσον, τον επιχειρηματία που έγινε γνωστός για τις ακραίες προσπάθειες αντιγήρανσης.

«Πρέπει να ακούμε τι λέει ο Μπράιαν, γιατί αυτός δεν μπορεί να πεθάνει» σχολιάζει, προκαλώντας γέλια γύρω από το τραπέζι. Η ατάκα παραπέμπει στο πολυσυζητημένο πρόγραμμα μακροζωίας του Τζόνσον, ο οποίος ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο σε εξετάσεις, θεραπείες και βιολογικές παρεμβάσεις με στόχο να επιβραδύνει τη γήρανση.

Ένα ακόμη ενδιαφέρον επεισόδιο αφορά τον Σαμ Άλτμαν. Ο επικεφαλής της OpenAI αποβάλλεται σχετικά νωρίς από το παιχνίδι έπειτα από μια λεκτική μονομαχία με την πρώην στέλεχος της εταιρείας Ράιαν Μπάιερμαϊστερ. Η τελευταία απολύθηκε νωρίτερα μέσα στη χρονιά μετά από δημόσια διαφωνία σχετικά με τη διάθεση ερωτικού περιεχομένου μέσω εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης. Όταν ο Άλτμαν δηλώνει χαριτολογώντας ότι «αν σκοτωθώ, θα υποψιαστώ έντονα τη Ράιαν», εκείνη απαντά ότι αν συμβεί το αντίθετο, θα υποψιαστεί εκείνη τον Σαμ. Η ανταλλαγή αυτή προκαλεί γέλια στους παρευρισκόμενους, αλλά ταυτόχρονα θυμίζει ότι πίσω από το παιχνίδι βρίσκονται πραγματικές επαγγελματικές και προσωπικές εντάσεις.

Η δημοτικότητα του παιχνιδιού δεν αποτελεί έκπληξη. Τα τελευταία χρόνια οι παραγωγές κοινωνικής εξαπάτησης γνωρίζουν τεράστια άνθηση. Η τηλεοπτική σειρά The Traitors έχει εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των streaming πλατφορμών, συγκεντρώνοντας δισεκατομμύρια λεπτά θέασης. Η βασική ιδέα είναι παρόμοια: οι συμμετέχοντες προσπαθούν να εντοπίσουν τους «προδότες» ανάμεσά τους μέσα από ψυχολογικά παιχνίδια και στρατηγικές συμμαχίες.

Δεν συμμερίζονται όλοι τον ενθουσιασμό των δημιουργών

Παρ’ όλα αυτά, δεν συμμερίζονται όλοι τον ενθουσιασμό των δημιουργών. Ο καθηγητής θεωρίας παιγνίων και συμπεριφορικής οικονομίας του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, Ντάγκλας Μπέρνχαϊμ, αμφισβητεί κατά πόσο τέτοιες παραγωγές αποκαλύπτουν τον πραγματικό χαρακτήρα των συμμετεχόντων.

Όπως επισημαίνει, όταν κάποιος γνωρίζει ότι παρακολουθείται από χιλιάδες θεατές δεν ενεργεί αυθόρμητα αλλά στέλνει διαρκώς μηνύματα για την ευφυΐα, την ψυχραιμία και την ικανότητά του στη λήψη αποφάσεων. Με άλλα λόγια, ακόμη και το παιχνίδι μετατρέπεται σε μια μορφή δημόσιας εικόνας και προσωπικού branding.

Η ίδια η σειρά έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κάποιοι τη θεωρούν διασκεδαστική και απολαυστική, μια σπάνια ευκαιρία να δουν τους δισεκατομμυριούχους της τεχνολογίας σε πιο χαλαρές στιγμές. Άλλοι τη χαρακτηρίζουν υπερβολικά αυτάρεσκη, θεωρώντας ότι αποτελεί ακόμη μία προσπάθεια μιας πανίσχυρης οικονομικής ελίτ να παρουσιάσει τον εαυτό της ως προσιτό και ανθρώπινο.

Ο Μάικ Σολάνα, πάντως, βλέπει ακόμη μεγαλύτερες προοπτικές. Φαντάζεται ένα μέλλον όπου στο ίδιο τραπέζι θα κάθονται πολιτικοί, διάσημοι τηλεοπτικοί αστέρες και επιχειρηματικοί ηγέτες. «Όταν καταφέρω να βάλω έναν πολιτικό δίπλα σε μια σταρ reality και απέναντι από τον Τζεφ Μπέζος, ο κόσμος θα θέλει να το δει», λέει χαρακτηριστικά.

Είτε πρόκειται για μια ευφυή άσκηση δημοσίων σχέσεων είτε για ένα ακόμη δείγμα της ολοένα μεγαλύτερης αυτοπεποίθησης της τεχνολογικής αριστοκρατίας, το «Mafia the Game» καταγράφει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το πώς η Σίλικον Βάλεϊ βλέπει πλέον τον εαυτό της: όχι μόνο ως δημιουργό της τεχνολογίας του μέλλοντος, αλλά και ως πρωταγωνίστρια ενός νέου είδους ψυχαγωγίας όπου οι δισεκατομμυριούχοι δεν αρκούνται να αλλάζουν τον κόσμο· θέλουν και να τον διασκεδάζουν.